Week 18- Aarde, wind en vuur

Les intouchables.

Heerlijke film.
Heerlijke muziek.

Week 17- Rap

Flight of the Conchords

Week 16- Liefde

Dit gedichtje schreef ik ooit voor een congres waar het ging over duurzame energiebronnen. Als dagvoorzitter gebruikte ik het als poëtisch tussendoortje. 
Na afloop vroeg iemand of hij het gedicht mocht hebben, want hij vond het zo mooi. Ik krabbelde de tekst op een papiertje en gaf het hem. Blijkbaar heeft hij het daarna gescanned en op het web gezet. Daar zweeft het sindsdien rond. Iemand ontdekte het en wees me erop. Toen dwarrelde het uiteindelijk weer voor mijn voeten neer. 

Week 15- Hare Majesteit.

Er zit een hommel op de schutting in de zon. Ze zit heel stil. Alleen de haartjes van haar zwartgele bontjas trillen af en toe een beetje. Het lijkt of ze haar batterijen aan het opladen is.
Zonne-energie. 
Het schijnt dat zo'n hommel de enige overlevende is van een hommelvolk. De anderen lieten in de afgelopen herfst massaal het leven. Haar lot was het om als koninklijke uitverkorene eenzaam de winter door te komen. In haar lijf bevonden zich al die tijd al de eerste onderdanen van het nieuwe koninkrijk dat ze binnenkort zal stichten. 
Hare Majesteit heeft in deze tijd van het jaar nog heel even het rijk alleen. Ze eet wat, zont wat, zoemt wat, zoekt wat, scharrelt wat. Het is haar gegund. Straks, als ze haar paleis eenmaal definitief betrokken heeft, zal ze zich nooit meer onder ons begeven.
Bijzonder vak.

Week 14- In beweging

Floris Bosveld danst.

Week 13- Vliegen

Ik herinner me het verhaal van Godfried Bomans als volgt:
Pa Pinkelman en Tante Pollewop vliegen hoog door de lucht in een karretje dat voortgetrokken wordt door een struisvogel. Tot het moment dat tante Pollewop opmerkt dat struisvogels helemaal niet kúnnen vliegen. Waarna ze met het hele spul van grote hoogte recht naar beneden storten.
Conclusie: Je kunt alleen vliegen, als je er van overtuigd bent dat het mogelijk is.

Week 12- Australisch raadsel 2.

Wie weet komen we ooit te weten hoe het werkelijk zat met de kok op de keukenvloer (week 11).
Je weet pas hoe iets zit, als je het onderzoekt. Door te zien en te weten hoe je moet kijken. Door te horen en te weten hoe je moet vragen en luisteren. Het is daarbij handig te communiceren in een taal waarvan je zeker weet dat de ander hem verstaat. 
Uit een recent gepubliceerde proefschrift getiteld Forensische gedragskundige expertise in strafzaken, blijkt dat psychologen en psychiaters die verdachten van misdrijven onderzoeken, onder tijds-, en bezuinigingsdruk, hun werk vaak maar half doen.   
Zo blijkt bijvoorbeeld, dat in slechts 10% van de gevallen gebruik gemaakt wordt van een tolk, terwijl er reden is daar veel vaker gebruik van te maken. Psycholoog en verdachte verstaan elkaar soms niet eens.
Het schijnt dat rechters vier van de vijf keer kritiekloos gebruik maken van aan alle kanten rammelende rapportages en dat advocaten van verdachten nooit bezwaar aantekenen.
Als je tot conclusies komt voordat je een onderzoek goed hebt uitgevoerd, heet dat fantaseren.
Als fantasierijke conclusies de basis vormen voor rechtspraak, heet dat griezelig.

Week 11- Australisch raadsel

Deze week in het nieuws: In een pizzeria in Australië is het bedienend personeel doorgegaan met werken, terwijl hun kok, de 43-jarige A. Ah-Wong, dood op de keukenvloer lag. Toen een paar klanten tevergeefs probeerden de man ter plekke te reanimeren, stapten zijn medewerkers met volle borden in de hand gewoon over hen heen en wezen ze doodleuk nieuwe gasten hun tafeltje.
Hoe kan zoiets? 
Het zou kunnen, dat deze kok bij leven zijn personeel zo drilde, dat het niet in hun hoofd opkwam te stoppen voor de Chef het stopteken had gegeven. Dat teken kwam die avond niet.
Of, dat doorwerken een laatste eerbetoon was aan een noeste werker, die zelf óok altijd maar doorging. En waren zijn laatste stamelende woorden: ...gewoon.... dóorgaan.............
Wellicht was iedereen zo blind gefocused op een langverwachte belangrijke recensent in de zaak, dat ze de man werkelijk niet op de grond hebben zien liggen. 
Wie weet maakte de kok wel vaker een grapje en nam niemand de situatie serieus. (Zoals bij Tommy Cooper, die op het podium bezweek, terwijl iedereen gierde van het lachen.)

Week 10 - Pavane

Wat een feest als een huis gezegend is met een piano én met iemand die er mooi op spelen kan.
Zo klinkt in dit huis tegenwoordig bijna dagelijks de Pavane pour une infante défunte van Maurice Ravel. Het stuk ging 110 jaar geleden in premiere en het schijnt meteen een hit te zijn geweest.
En dat is het nog. Zo mooi. De klanken gaan nog steeds recht het hart in. Dwars door tijd en ruimte.
Ravel was jong toen hij het schreef.
Het verhaal gaat, dat het hem altijd dwars heeft gezeten dat de mensen lyrisch waren en bleven over de Pavane, terwijl ze zijn latere werk, dat in zijn eigen beleving zoveel beter was, minder leken te waarderen. Hij kon daarom het stuk niet uitstaan.
Maar daar heeft zo'n Pavane zelf natuurlijk helemaal geen boodschap aan. 
Je hoort een youtube-versie van een opname uit 1954, gespeeld door Sviatoslav Richter. Compleet met een hele lelijke hoester in de zaal.
Zelfs daar trekt het stuk zich niks van aan.

Week 9 - Met de neus op de feiten

Aanrader: bekijk het filmpje ook eens met de Pavane uit week 10 eronder als filmuziek.
Of met de onheilsmuziek uit week 2.

Week 8 - Au revoir mademoiselle!

Deze week namen de Fransen definitief afscheid van het begrip mademoiselle.
Vanaf nu heten daar alle vrouwen madame, de gehuwde én de ongehuwde. Ja echt waar, nú pas! 
Voor meneren verandert er niks. Die waren allemaal al monsieur en die blijven dat gewoon. 
Hebben wij eigenlijk ooit officieel afscheid genomen van onze mejuffrouwen? Het woord is in onbruik geraakt, las ik ergens. Mejuffrouw heeft stilletjes haar valiesje gepakt en is vertrokken.   
Jongedames hebben we gelukkig nog wel. Jongeheren ook, maar daar wil ik het nu even niet over hebben.
Het fijnst is het woord jongedame, als het uit de mond van een stoere marktkoopman komt, die er een mevrouw op leeftijd mee aanspreekt:"Gaat het zo mee jongedame?"
Die houden we er nog even in hoor!

Week 7 - My Funny Valentine

Week 6 - De sleutelgebeurtenis

Op de begrafenis van de oude dame vertellen een aantal mensen verhalen over haar. Verhalen die samen een portret vormen waaraan te zien is hoe lief, slim, origineel en legendarisch attent ze was en hoe fenomenaal haar geheugen. Hoe ze, ondanks haar uiteindelijk broze, kromgetrokken en pijnlijke lijf, altijd zo opvallend meisjesachtig jong van geest en gedrag was.
Alle verhalen hebben die éne gebeurtenis gemeen. 
Haar oudere broer begint er als eerste over. Hij vertelt hoe hij haar lang geleden naar het vliegveld bracht. Hoe hij haar naar het vliegtuig zag wandelen, zijn zusje van net twintig, lopend tussen louter zakenlieden in pak. Hoe ze instapte en naar Ethiopië vloog, een onbekende toekomst tegemoet.
Wat een indruk heeft dat gemaakt op hem. En op alle anderen die erover vertellen. Dat ze dat durfde. Zo bijzonder ongebruikelijk voor een vrouw in de jaren vijftig. Dat ze het gewoon déed. Dat ze gewoon ging.

Week 5- Hippowat?

"Sleep is overrated". 
Het staat geschreven op de hippe T-shirts van de hippe jonge mensen die werken in de hippe jonge koffiewinkel. 
Wat een troostrijke tekst. 
Zeker wanneer je beseft, dat op hetzelfde moment dat jij daar met een slaperige kop een sterke koffie staat te bestellen, in je hersenpan een sterk gekrompen hippocampus wanhopig het hoofd boven water probeert te houden. (Zo'n hippocampus schijnt iets te doen met leren, onthouden en emoties.)
Dat die hippocampus krimpt is de uitkomst van recent hersenonderzoek naar de gevolgen van een structureel gebrek aan slaap. En hoe erg dat is ben ik gelukkig al weer vergeten.

Week 4- Give me the simple life...

Week 3- Museum

Ieder mens heeft een museum in zich opgeslagen. Daarmee wandelt hij de wereld in. Unieke mensen met allemaal een even unieke lange geschiedenis, misschien wel eeuwenoud, netjes opgeborgen in laatjes met een mooi koperen plaatje erop.  
Zo kan het gebeuren, dat als een lade in het museum openschuift, er een bericht uit ontsnapt dat afkomstig is uit voorbije tijden. Er staat op: "Groeten uit Weleer".
Laatst hoorde ik onze oudste neuriën.
Heerlijk geluid, geneurie. Hmmmmmmm, ontspannen en zacht zoemde ze wat voor zich heen, terwijl ze geconcentreerd met iets bezig was.
Opeens herkende ik in haar geneurie de klank die ik zo goed ken van mijn zusje. Precies zo klonk haar stem als ze aan het neuriën was. Mijn zusje deed het met overgave, neuriën. Net als mijn dochter.
Het zusje, dat er niet meer is.
Haar geluid is er nog. Veilig opgeslagen in het museum van mijn dochter.
  

Week 2- Onheil

We zijn inmiddels gewend geraakt aan het-komt-wel-goed-muziek in lift, wachtkamer en winkelcentrum. De boodschap is: ontspan, koop en mor niet. Momenteel is een verschijnsel in opkomst, dat precies het tegenovergestelde beoogt. Ik noem het: we-zijn-volledig-de-pineut, of onheilsmuziek.
Laag en dreigend resoneert het bijvoorbeeld onder de naderende uitslag van iedere zichzelf respecterende talentenshow. Close-ups van zich verbijtende kandidaten, tergend lang aangehouden stiltes. Stiltes ja, maar dan wel mét zo’n onheilspellende, deze-spanning-is-niet-te-harden grondtoon. Je hartslag versnelt, of je wilt of niet. 
Onlangs signaleerde ik het geluid zelfs onder een nieuwsbulletin. Met alarmerende uitwerking: Crisis!? Nee, ze bedoelen vast het einde der tijden!!! We gaan eraan!!!
Een doodgewoon nieuwsbulletinnetje was het, echt hélemaal niks aan de hand.
Je zou er de zenuwen van krijgen. Een verfrissend motregentje verandert op deze manier in een allesverwoestende modderstroom. Of een onschuldig konijntje..…... 
Nou ja, onschuldig...?

Week 1- Wolf in schaapskleding

Wendy heeft een bot gekregen. Wendy is een hond, of beter, een hondje. Het bot is in dit geval een hard stuk leer met aan weerskanten een knoop erin. In verhouding tot de hond is het bot aan de royale kant. Een St.Bernard zou er de handen vol aan hebben. Wendy krijgt niet eens de kaken om het smalle middenstuk. Toen ze hem kreeg snuffelde ze eraan en dat was het zo ongeveer.
Totdat de kat, genaamd Poes, opstond uit de vensterbank, zich uitrekte en aanstalten maakte om naar buiten te gaan. Tussen haar en de deur naar buiten lag het bot. Wendy lag op de bank en sliep. Althans, zo leek het.
Want in een fractie van een seconde stond Wendy bij het bot, de kop laag, bovenlip opgetrokken, vervaarlijk grommend. Wolf in staat van opperste paraatheid. Het was werkelijk indrukwekkend. Niet dat de kat zich er ook maar iets van aantrok, maar toch.

Week 52-Retro

Retro is het nieuwe avant-garde, heb ik me laten vertellen. Als dat zo is lopen wij hier in huis mijlenver voor de troepen uit.
De adrenaline die vrijkomt bij een good old potje sjoelen.
Vanaf het begin van de beurt, beheerst en professioneel, van je zwiffel zwaffel zonder de randen te raken door het poortje. Via die steen die van slapte halverwege de baan blijft liggen, de opstopping die erop volgt en de zelfbeheersing die aan diggelen gaat. Tot de opgetrokken bovenlip van ome Harry die op het laatst zo onredelijk hard gooit dat de stenen door de kamer vliegen. 
Ook fijn is Pim-Pam-Pet. Maar dan wel met de zelfverzonnen varianten die in de loop van de jaren met de hand op de achterkant van de beduimelde kaartjes geschreven zijn. Zoals: klamvochtig lichaamsdeel. Of: vogelsoort, kleiner dan een centimeter.

Week 51- Lente

De lente hing in de lucht vandaag. Onmiskenbaar, prikkelend fris.
Ik weet dat de winter nog moet beginnen met zijn kerst, zijn oud en zijn nieuw. Geen kwaad woord over de winter. Iemand moet de lente ten slotte op gepaste wijze voorgaan. Dan de winter maar. 
Het licht was ook al anders vandaag.
Veelbelovend licht, het soort waar het hart luchtig van gaat aanvoelen. Met als klap op de vuurpijl in dat licht nog een regenboog ook.
Ik kan niet wachten.

Week 50- Los!

De auto met de aanhangwagen staat dwars over de stoep geparkeerd. Ik probeer me er langs te wurmen. De chauffeur, een man van achter in de vijftig, leunt uit het autoraam. Hij kijkt in de richting van een blonde jongeman, die achter de auto druk bezig is een omgevallen fiets van de grond te rapen. Zo te zien is deze parkeermanoeuvre niet geheel vlekkeloos verlopen.
De chauffeur zegt tegen de jongeman: "Roep jij even Los?!" Aan de omvang van de letter L in Los herken ik meteen een Friesche oorsprong. 
De jongen aarzelt geen moment en brult keihard terug: LOS!! Daarbij kijkt hij mij jolig aan.
De man in de auto reageert niet.
Waarop de jongen droog zegt: of moest dat "Los" ook nog functioneel wèze?!