Hanneke Kappen: e-mail  |  boekingen: e-mail

Welkom op de site van Hanneke Kappen.

Hanneke Kappen is Capital Coach en trainer.  
Ze is dagvoorzitter op congressen en symposia, adviseur tijdens het ontstaansproces ervan.
Ze is sparringpartner voor mensen die nieuwe wegen willen verkennen en creëren.

Hanneke presenteerde talloze radio-, en TV programma’s, ontmoette in die periode mensen uit de meest uiteenlopende werelden. Ze interviewde grootheden als Sting en Tina Turner. Raakte gefascineerd door de kunst van het ontmoeten en vooral door wat ontmoeten voor moois in gang kan zetten.
Ze ervoer in die beginperiode zelf hoe belangrijk en verhelderend het kan zijn zo nu en dan een professional naast je te weten die met je meedenkt en kijkt, die relativeert en confronteert, die luistert en aanvoelt, die uitnodigt en inspireert.  
In deze ervaring lag destijds voor haar de aanleiding om zich te gaan specialiseren als Coach en trainer. Ze is Capital Coach en NLP-master, geïnspireerd door het werk van Milton Erickson en Insoo Kim Berg.

Hanneke is, volgens de mensen die met haar werken, veelzijdig, creatief en scherpzinnig. Ze  is oprecht geïnteresseerd in wat mensen en hun organisaties drijft en inspireert. Ze verbindt aandacht en diepzinnigheid met humor en plezier. Dit brengt de mensen met wie ze werkt op een lichtvoetige manier altijd tot de kern van de zaak. 

Van oorsprong is ze docent, beeldend kunstenaar en zangeres.
Ze werkt samen met broer Harry in KappenenKappen (composers/producers).  
Kunst en muziek vormen de rode draad door al haar werk.
Ze kleuren het dagvoorzitterschap, zetten de toon in de Coachingspraktijk.

Met de neus op de feiten

Aanrader: bekijk het filmpje eerst eens met als achtergrondmuziek de Pavane uit het stukje hieronder, en daarna met de onheilsmuziek uit het verhaaltje Onheil. Geluid heeft verbazend groot effect op een beleving.

Pavane

Wat een feest als een huis gezegend is met een piano én met iemand die er mooi op spelen kan.
Zo klinkt in dit huis tegenwoordig bijna dagelijks de Pavane pour une infante défunte van Maurice Ravel. Het stuk ging 110 jaar geleden in premiere en het schijnt meteen een hit te zijn geweest.
En dat is het nog. Zo mooi. De klanken gaan nog steeds recht het hart in. Dwars door tijd en ruimte.
Ravel was jong toen hij het schreef.
Het verhaal gaat, dat het hem altijd dwars heeft gezeten dat de mensen lyrisch waren en bleven over de Pavane, terwijl ze zijn latere werk, dat in zijn eigen beleving zoveel beter was, minder leken te waarderen. Hij kon daarom het stuk niet uitstaan.
Maar daar heeft zo'n Pavane zelf natuurlijk helemaal geen boodschap aan. 
Je hoort een youtube-versie van een opname uit 1954, gespeeld door Sviatoslav Richter. Compleet met een hele lelijke hoester in de zaal.
Zelfs daar trekt het stuk zich niks van aan.

Onheil

We zijn inmiddels gewend geraakt aan het-komt-wel-goed-muziek in lift, wachtkamer en winkelcentrum. De boodschap is: ontspan en koop. Momenteel is een verschijnsel in opkomst, dat precies het tegenovergestelde beoogt. Ik noem het: we-zijn-volledig-de-pineut, of onheilsmuziek.
Laag en dreigend resoneert het bijvoorbeeld onder de naderende uitslag van iedere zichzelf respecterende talentenshow. Close-ups van zich verbijtende kandidaten, tergend lang aangehouden stiltes. Stiltes ja, maar dan wel mét zo’n onheilspellende, deze-spanning-is-niet-te-harden grondtoon. Je hartslag versnelt, of je wilt of niet. 
Onlangs signaleerde ik het geluid onder een nieuwsbulletin. Met alarmerende uitwerking: Crisis!? Nee, ze bedoelen vast het einde der tijden!!! We gaan eraan!!!
Een doodgewoon nieuwsbulletinnetje was het, echt hélemaal niks aan de hand.
Je zou er de zenuwen van krijgen. Een verfrissend motregentje verandert op deze manier in een allesverwoestende modderstroom. Of een onschuldig konijntje..…... 
Nou ja, onschuldig...?

Het kind en ik- Martinus Nijhoff

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even
knikte dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.

Hippowat?

"Sleep is overrated". 
Het staat geschreven op de hippe T-shirts van de hippe jonge mensen die werken in de hippe jonge koffiewinkel. 
Wat een troostrijke tekst. 
Zeker wanneer je beseft, dat op hetzelfde moment dat jij daar met een slaperige kop een sterke koffie staat te bestellen, in je hersenpan een sterk gekrompen hippocampus wanhopig het hoofd boven water probeert te houden. (Zo'n hippocampus schijnt iets te doen met leren, onthouden en emoties.)
Dat die hippocampus krimpt is de uitkomst van recent hersenonderzoek naar de gevolgen van een structureel gebrek aan slaap. En hoe erg dat is ben ik gelukkig al weer vergeten.

Vliegen

Ik herinner me het verhaal van Godfried Bomans als volgt:
Pa Pinkelman en Tante Pollewop vliegen hoog door de lucht in een karretje dat voortgetrokken wordt door een struisvogel. Tot het moment dat tante Pollewop opmerkt dat struisvogels helemaal niet kúnnen vliegen. Waarna ze met het hele spul van grote hoogte recht naar beneden storten.
Conclusie: Je kunt alleen vliegen, als je er van overtuigd bent dat het mogelijk is.

Liefde


Dit gedichtje schreef ik voor een congres waar het ging over duurzame energiebronnen. Als dagvoorzitter gebruikte ik het als poëtisch tussendoortje. 
Na afloop vroeg iemand of hij het gedicht mocht hebben, want hij vond het zo mooi. Ik krabbelde de tekst op een papiertje en gaf het hem. Blijkbaar heeft hij het daarna gescanned en op het web gezet. Daar zweeft het sindsdien rond. Iemand ontdekte het en wees me erop. Toen dwarrelde het uiteindelijk weer voor mijn voeten neer. 

I care 4 U

Floris Bosveld danst.

Give me the simple life...

Los!

De auto met de aanhangwagen staat dwars over de stoep geparkeerd. Ik probeer me er langs te wurmen. De chauffeur, een man van achter in de vijftig, leunt uit het autoraam. Hij kijkt in de richting van een blonde jongeman, die achter de auto druk bezig is een omgevallen fiets van de grond te rapen. Zo te zien is deze parkeermanoeuvre niet geheel vlekkeloos verlopen.
De chauffeur zegt tegen de jongeman: "Roep jij even Los?!" Aan de omvang van de letter L in Los herken ik meteen een Friesche oorsprong. 
De jongen aarzelt geen moment en brult keihard terug: LOS!! Daarbij kijkt hij mij jolig aan.
De man in de auto reageert niet.
Waarop de jongen droog zegt: of moest dat "Los" ook nog functioneel wèze?!


© Hanneke Kappen 2000-2014 - info@hannekekappen.nl