I hear music when I look at you
 

Week 4- Give me the simple life…

Week 3- Museum

Ieder mens heeft een museum in zich opgeslagen. Daarmee wandelt hij de wereld in. Unieke mensen met allemaal een even unieke lange geschiedenis, misschien wel eeuwenoud, netjes opgeborgen in laatjes met een mooi koperen plaatje erop.  
Zo kan het gebeuren, dat als een lade in het museum openschuift, er een bericht uit ontsnapt dat afkomstig is uit voorbije tijden. Er staat op: "Groeten uit Weleer".
Laatst hoorde ik onze oudste neuriën.
Heerlijk geluid, geneurie. Hmmmmmmm, ontspannen en zacht zoemde ze wat voor zich heen, terwijl ze geconcentreerd met iets bezig was.
Opeens herkende ik in haar geneurie de klank die ik zo goed ken van mijn zusje. Precies zo klonk haar stem als ze aan het neuriën was. Mijn zusje deed het met overgave, neuriën. Net als mijn dochter.
Het zusje, dat er niet meer is.
Haar geluid is er nog. Veilig opgeslagen in het museum van mijn dochter.
  

Week 2- Onheil

We zijn inmiddels gewend geraakt aan het-komt-wel-goed-muziek in lift, wachtkamer en winkelcentrum. De boodschap is: ontspan, koop en mor niet. Momenteel is een verschijnsel in opkomst, dat precies het tegenovergestelde beoogt. Ik noem het: we-zijn-volledig-de-pineut, of onheilsmuziek.
Laag en dreigend resoneert het onder de naderende uitslag van iedere zichzelf respecterende talentenshow. Close-ups van zich verbijtende kandidaten, tergend lang aangehouden stiltes. Stiltes ja, maar dan wel mét zo’n onheilspellende, deze-spanning-is-niet-te-harden grondtoon. Je hartslag gaat ervan omhoog, of je wilt of niet. 
Onlangs hoorde ik het geluid ook onder een opgewekt kijkende nieuwlezeres. Met alarmerende uitwerking: Crisis!? Nee, ze bedoelt vast het einde der tijden!!! We gaan eraan!!!
Een doodgewoon nieuwsbulletinnetje was het, echt hélemaal niks aan de hand.
Je zou er de zenuwen van krijgen. Een verfrissend motregentje verandert op deze manier in een allesverwoestende modderstroom. Of een onschuldig konijntje..…... 
Nou ja, onschuldig...?

Week 1-Wolf in schaapskleding 

Wendy heeft een bot gekregen. Wendy is een hond, of beter, een hondje. Het bot is in dit geval een hard stuk leer met aan weerskanten een knoop erin. In verhouding tot de hond is het bot aan de royale kant. Een St.Bernard zou er de handen vol aan hebben. Wendy krijgt niet eens de kaken om het smalle middenstuk. Toen ze hem kreeg snuffelde ze eraan en dat was het zo ongeveer.
Totdat de kat, genaamd Poes, opstond uit de vensterbank, zich uitrekte en aanstalten maakte om naar buiten te gaan. Tussen haar en de deur naar buiten lag het bot. Wendy lag op de bank en sliep. Althans, zo leek het.
Want in een fractie van een seconde stond Wendy bij het bot, de kop laag, bovenlip opgetrokken, vervaarlijk grommend. Wolf in staat van opperste paraatheid. Het was werkelijk indrukwekkend. Niet dat de kat zich er ook maar iets van aantrok, maar toch.

Week 52-Retro

Retro is het nieuwe avant-garde, heb ik me laten vertellen. Als dat zo is lopen wij hier in huis mijlenver voor de troepen uit.
De adrenaline die vrijkomt bij een good old potje sjoelen.
Vanaf het begin van de beurt, beheerst en professioneel, van je zwiffel zwaffel zonder de randen te raken door het poortje. Via die steen die van slapte halverwege de baan blijft liggen, de opstopping die erop volgt en de zelfbeheersing die aan diggelen gaat. Tot de opgetrokken bovenlip van ome Harry die op het laatst zo onredelijk hard gooit dat de stenen door de kamer vliegen. 
Ook fijn is Pim-Pam-Pet. Maar dan wel met de zelfverzonnen varianten die in de loop van de jaren met de hand op de achterkant van de beduimelde kaartjes geschreven zijn. Zoals: klamvochtig lichaamsdeel. Of: vogelsoort, kleiner dan een centimeter.

Week 51-Lente

De lente hing in de lucht vandaag. Onmiskenbaar, prikkelend fris.
Ik weet dat de winter nog moet beginnen met zijn kerst, zijn oud en zijn nieuw. Geen kwaad woord over de winter. Iemand moet de lente ten slotte op gepaste wijze voorgaan. Dan de winter maar. 
Het licht was ook al anders vandaag.
Veelbelovend licht, het soort waar het hart luchtig van gaat aanvoelen. Met als klap op de vuurpijl in dat licht nog een regenboog ook.
Ik kan niet wachten.

Week 50-Los!

De auto met de aanhangwagen staat dwars over de stoep geparkeerd. Ik probeer me er langs te wurmen. De chauffeur, een man van achter in de vijftig, leunt uit het autoraam. Hij kijkt in de richting van een blonde jongeman, die achter de auto druk bezig is een omgevallen fiets van de grond te rapen. Zo te zien is deze parkeermanoeuvre niet geheel vlekkeloos verlopen.
De chauffeur zegt tegen de jongeman: "Roep jij even Los?!" Aan de omvang van de letter L in Los herken ik meteen een Friesche oorsprong. 
De jongen aarzelt geen moment en brult keihard terug: LOS!! Daarbij kijkt hij mij jolig aan.
De man in de auto reageert niet.
Waarop de jongen droog zegt: of moest dat "Los" ook nog functioneel wèze?!